Twee

we roken onze laatste

omdat het morgen niet meer kan

praten eindige woorden

het niets en alles ophoud dan

twee jaar morgen opnieuw

wordt gisteren vandaag

beweeg je door mijn handen

doe jou graag

mis je als die dag

iedere dag,

het enige dat nog kan

vergankelijkheid

reflecteer het verval,
en ontkiem in kleuren
met afbreken als begin


om te zaaien
tot inzicht