we roken onze laatste
omdat het morgen niet meer kan
praten eindige woorden
het niets en alles ophoud dan
twee jaar morgen opnieuw
wordt gisteren vandaag
beweeg je door mijn handen
doe jou graag
mis je als die dag
iedere dag,
het enige dat nog kan
maandag 24 oktober 2011
vrijdag 21 oktober 2011
zaterdag 10 september 2011
zeepbellen en luchtkastelen
David: “Ik droom ook als ik wakker ben”.
Als dromen dagen………..
mis je hen in haarscherp kijken:
Tot morgen mama zeg ik en zie haar lachen, haar ruwe hand aait mijn wang.
Witte snorharen kietelen mijn benen……….miauwend met dubbele halen
Hij schenkt een whisky om te verhalen over zonnevijver,en vraag me John Waits te draaien.
Als dromen vallen.....
Struikelt elke kuil over willen, kunnen en zijn:
vervagen grenzen van gewenste analyses en geprezen visie naar behoefteloos.
Naar de kaders van intellect versus gevoel.
Luchtkastelen en zeepbellen
Tot je wakker wordt.
maandag 5 september 2011
droog mijn warm
Met dank aan mijn zoon David ( 4 jaar)
die de zinnen en woorden aan zijn moeder te leen geeft.
zondag 4 september 2011
vrijdag 15 juli 2011
kinderhanden spreken
met kinderhanden
spreekt ze zonder durven
opluchting wellicht
nu ze wordt gehoord
tot de werkelijke wereld
overspoelt, losgerukt
als een straf voor praten
roept ze haar moeder
haar tranen spreken
verontschuldiging
wanhoop en omarming
tussen moeder en kind
vreemde ogen kijken
de wereld staat stil
en dan is ze alleen
zaterdag 12 februari 2011
Valentijn
de pijn vreet
voor hij doorzonken is
in herkenbare ogen
lijmt het gebroken hart
en armen die houden
maar niet beklijven
pijnlijke gelijkenis
verlachen woorden tot lucht
zonder zuurstof
korsten vallen
als genezing voelt
in tijd
( 2011 Inge )
Heb jij dat ook?
Oude foto’s vinden hun weg. En ik zie met andere ogen.
Op mijn schoot ligt mijn eerste hond. Een pup nog, onzeker, bang voor de grote wereld en kent nog zo weinig. Hij vertrouwd me. Hij laat zich door me leiden.
We starten daar samen een ander pad dan wat daarvoor lag.
Nu ligt hij naast me. De jonge hond in ons huis heeft respect voor zijn wijsheid, leeftijd en laat zich door hem leiden. Geschiedenis herhaalt zich.
Ik vang zijn getrouwe blik, en zou wat meer van zijn rust wensen.
Hij is nog niet oud, verre van. Net als ik staan we er midden in.
En toch.
Om me heen zijn ze……………
Een kind dat geen kind meer is en praat over op zichzelf gaan en in onzekere stappen hulp vraagt om dat te organiseren.
Mijn baby die allang geen baby meer is en leeft in de wereld van ik, mezelf en mij.
“kan ik zelluf mama!” al slaapt hij nog in dat grote bed met al zijn knuffels en kan mama’s zoen niet ontberen. En toch…………… hij wordt al zo groot!
Vrienden die naar hun lief vliegen, in dezelfde, andere, wereld als waar ik ooit was. Ik nam de trein.
Van vrienden terugkomend midden in de nacht en dan nog even de kroeg induiken omdat ze nog even een verjaardag meepikken willen. In de ochtend in bed rollen en een paar uur later maar, praten ze met je alsof er niets aan de hand is.
Avondjes uit, kroegje hier, hobby’s die van droom werkelijkheid worden.
En lachen met de occasional flirt hier of daar.
Ik ontken nergens de pijn van de rugzak die ze soms nu al meesjouwen, of harten gebroken. Maar zie de veerkracht van jonge atletische lijven en nog zoveel voor ze om te genieten.
Aan de andere kant…
Mannen aan een tafel. Rondom flessen whisky, verloren vrienden en een giga berg aan herinneringen. Met Blondy als idool van ooit, als het eerste concert waar sommigen van hen zullen gaan komende juni.
Stil zitten, luister en verbaas me. Maar één decennium verschil, het lijkt opeens zoveel meer.
Een van hen is mijn man, en even voel ik zover weg.
Ik bevind me in het midden.
Verlang terug naar de jaren van atletisch jong, en bewonder de grijze opschudding van eerste popconcert van even oud idool.
Waar ben ik eigenlijk?
Ik lach de kraaienpoten onzichtbaar, smeer de veerkracht dagelijks met olie van vriendschap en liefde.
Het leven protesteert met regelmaat, als traanzout de erosie tart, beetje krom misschien, een bluts hier en daar, maar de moter ronkt gestaag.
En geniet de avonturen die op me wachten.
Er is nog zoveel niet gedaan, nog genoeg dromen te leven.
Twee werelden, ik dein mee met het ene en rem soms een beetje het andere.
IK LEEF
dinsdag 8 februari 2011
woensdag 26 januari 2011
mien roeg land
met voeten
standvastig geaard
die verzinken als Staal
n Donker klaid over ons legt
beklijft het land
in rechte lijnen
en verwaait de jeugd
n mooie oavend in maai
achter kleine ramen
warm over het swilk
de lucht achter Oethoezen
ganzen vliegen het wad
als de stamtafel
bewaart de boten en vis
Van Waarvum Oskerd, zo noar Mij
noorderweg langs Maystermoar
Oldenziel stap ik de wind
naar huis
vlak noa n dunderbui
de vette klei
die nooit droogt
zoals al mijn herinneringen
is t laand woar ik as kind
dat is mien laand, mien Hogelaand
schuine tekst:
songtekst van het Hogeland " Ede Staal."
( Inge 2011)
maandag 24 januari 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)